. اثر تمرین بر اجزای بافرینگ

. اثر تمرین بر اجزای بافرینگ

. اثر تمرین بر اجزای بافرینگ

ظرفیت بافرینگ بدن شاخصی تمرین پذیر می­باشد که با توجه به نوع تمرین تطابق ایجاد شده در آن متفاوت می‌باشد. کل ظرفیت بافرینگ بدن در مرحله بافرینگ توسط سه بخش اصلی بافر بیکربنات، بافر فسفات­ها و بافر پروتئین­ها مشخص می­شود که میزان آن را  می­توان با استفاده از فرمول[PH] Δ [LA] .Δبه دست آورد(74،73،19). همچنین میزان ظرفیت بافرینگ بی­کربنات را نیز می­توان از طریق[PH] Δ[HCO3] .Δ مشخص نمود و ماحصل تفریق ظرفیت بافرینگ بی­کربنات از ظرفیت کل بافرینگ یعنی[ Δ [LA] . Δ [PH] ] – [Δ [HCO3] . Δ [PH] ]که بیانگر ظرفیت بافرینگ غیر بی­کربنات یعنی فسفات­ها و پروتئین­ها می­باشد(19). در بعضی از تحقیقات این موضوع نشان داده شده است که ظرفیت بافرینگ در عضلات (بافرینگ غیر بی­کربناتی) در ورزشکاران رقابتی بی­هوازی نسبت به ورزشکاران استقامتی بالاتر است(19)، که با ماهیت و نوع تمرین این‌گونه ورزشکاران هم‌خوانی دارد. به این دلیل در ورزشکاران بی­هوازی مراحل آغازین تجمع لاکتات با کاهش هم‌زمان در غلظت بی­کربنات خون همراه نیست. این موضوع بازگو کننده این مطلب است که یون هیدروژن بیشتر از طریق بافرینگ غیر بی­کربناتی درون عضلات و مستقل از یون لاکتات انجام می­گیرد در حالی که عکس این امر یعنی بافر کردن یون هیدروژن بیشتر از طریق بافرینگ بی­کربناتی در ورزشکاران استقامتی صادق باشد(19). ظرفیت بافرینگ (بافر غیر بی کربناتی) عضله اسکلتی در مردان سرعتی تمرین کرده بالاتر از مردان تمرین استقامتی می باشد. مردان سرعتی تمرین کرده می توانند هنگام افزایش اولیه تجمع لاکتات، یون هیدروژن بیشتری را توسط سیستم بافرینگ غیر بی کربناتی، بافر نماید. در مقابل، مردان تمرین کرده استقامتی می توانند یون هیدروژن را بیشتر توسط سیستم بافرینگ بی کربناتی، به دلیل پایین تر بودن ظرفیت بافرینگ غیر بی کربناتی عضله اسکلتی شان بافر کنند. که منجر به حذف CO2 اضافی ناشی از بافرینگ بی کربناتی اسیدلاکتیک شود.

مطلب مرتبط :   مشارکت همگانی در اطلاعات

92

دانلود مقاله تحقیق پایان نامه

No description. Please update your profile.

~~||~~Comments Are Closed~~||~~