برنامه های کیفیت زندگی کاری

برنامه های کیفیت زندگی کاری

برنامه های کیفیت زندگی کاری

برنامه های کیفیت زندگی کاری

برنامه های کیفیت زندگی کاری دربرگیرنده اشکال گروهی کار، شاخصهای موثر بر رضایتمندی محیط کار و بهره وری کارکنان از قبیل سیستم پاداش دهی، جریان کار، سبک های مدیریتی و محیط فیزیکی کار است(کامینگز و اورلی،1375: 43).

کوششهای مشترک توسط مدیران و کارکنان بمنظور افزایش بهره وری و بهبود شرایط زندگی کاری به عنوان برنامه های کیفیت زندگی کاری قلمداد می شود و دربرگیرنده اصول متعددی از غنی سازی شغلی و طراحی مجدد اجتماعی – تکنیکی آن بمنظور کیفیت زندگی کاری می باشد. در بسیاری از برنامه های کیفیت زندگی کاری تلاش بر آن بوده تا رضامندی شغلی کارکنان از طریق ارتقاء سطح انگیزش درونی آنان افزایش یابد. مطالعات نشان می دهد که اجرای این برنامه ها موجب کاهش میزان شکایت کارکنان، کاهش نرخ غیبت از کار، کاهش میزان اعمال مقررات انضباطی، افزایش نگرشهای مثبت کارکنان و افزایش مشارکت آنان در برنامه های نظام پیشنهاد شده است(Gordon,1999:635).

 

 

دولان و شیمون (1380) برنامه های کیفیت زندگی کاری را بدین شرح برشمرده اند:

  • ارتباط با کارکنان
  • حلقه های کیفیت
  • نوسازی سبک سازمان

 

2-1-8-1)ارتباط با کارکنان: از نظر مدیران ارشد سازمانها پس از بهره وری ، برپایی راههایی برای ارتباط با کارکنان، یکی از اولویتهای مدیریت امور کارکنان و منابع انسانی به شمار می آید. بهتر کردن ارتباط میان کارکنان، یک روش اثربخش و کارآمد، برای بهبود بهره وری و کیفیت زندگی کاری شناخته شده است. ارتباط می تواند انتقال اندیشه های کارکنان را در راستای بهترشدن فرآورده ها و دگرگونیهای سازمانی آسان سازد و در همان حال احساس مشارکت کارکنان را در کار افزایش دهد و آنان را در نظارت بر کار خود هدایت کند(دولان و شیمون،1380 :396).

مطلب مرتبط :   تعریف های برند

 

2-1-8-2)حلقه های کیفیت: یک مفهوم مدیریتی تازه است. بر پایه این روش نیروی کار شرکت، پربهاترین منبعی است که شرکت در اختیار دارد. زیرا این نیروی کار اغلب متشکل از شایسته ترین اشخاص برای یافتن و حل مسائل مربوط به کار در آن شرکت هستند. حلقه کیفیت شامل هفت تا ده تن از اشخاص است که از یک منطقه کاری مشابه، برگزیده می شوند و به طور منظم گرد هم می آیند تا کیفیت و مسائل مربوط به آن را در قلمرو کاری خود شناسایی و تحلیل کنند و برای مشکلات راه چاره بیابند(همان ، 406).

 

2-1-8-3) نوسازی سبک سازمانی:

راه های متداول برای ایجاد سبکی نو در سازمان شامل:1- افزایش سطوح مشارکت 2- به کار بردن نظریه Z در مدیریت است.

افزایش دامنه مشارکت: منظور افزایش مشارکت کارکنان در کارگردانی امور است. برای کامیابی و پیشرفت برنامه مشارکت شماری از شرط های بیرونی باید وجود داشته باشد. از جمله : اوضاع مناسب بازار، مهارتهای شایسته مدیریت و برداشت روشنی از هدف ها و مسئولیت ها (همان ، 409).

مدیریت بر پایه نظریه”Z”: این روش، نوعی اصلاح و نوسازی مدیریت سنتی امریکای شمالی(یا نظریه”A”) به شمار می رود که در آن برخی از اندیشه های مدیریت سنتی ژاپنی (نظریه”J”) به کار برده شده است.

ویژگی های نظریه “Z” که حد واسطی میان نظریه “J” است بدین قرارند:

  • استخدام بلند مدت که به شیوه ای غیر رسمی عنوان می شود.
  • ترفیع و ارزشیابی که به طور نسبی به کندی صورت می گیرد.
  • کارراهه های شغلی گوناگون که از راه خدمت در وظیفه های مختلف سازمان پیموده می شوند.
  • برای گرفتن تصمیم ها و اجرای آنها مسئولیت مشترک وجود دارد؛ گرچه تصمیم ها اغلب از سوی یک نفر هدایت می شوند(همان ،410).
مطلب مرتبط :   ساختار کلی شبکه عصبی مصنوعی

92

دانلود مقاله تحقیق پایان نامه

No description. Please update your profile.

~~||~~Comments Are Closed~~||~~