تحقیق رایگان درمورد آبهای زیرزمینی، آلودگی آب، شبیه سازی، استاندارد

تحقیق رایگان درمورد آبهای زیرزمینی، آلودگی آب، شبیه سازی، استاندارد

تحقیق رایگان درمورد آبهای زیرزمینی، آلودگی آب، شبیه سازی، استاندارد

آزمون نیتروژن خاک در آخر بهار و تغییر مقادیر کوددهی نیتروژن بر پایه آن‌, کمترین غلظت‌های نیترات در آب زهکشی زیر سطحی را در هر دو تیمار بدون شخم و شخم چیزل در مقایسه با کاربرد کود خوکی یا مقدار ۱۱۲ کیلوگرم در هکتار نیتروژن بصورت یکدفعه‌, نتیجه داده است.
فنلون و مور (۱۹۹۸) در بررسی انتقال مواد شیمیایی کشاورزی به آب‌های سطحی و زیرزمینی در یک حوزه آبخیز در ایندیانای مرکزی آمریکا, مشاهده کردند که جریان زهکش مزارع کشاورزی دارای غلظت‌های زیاد نیتروژن نیتراتی (در حدود ۲۳ میلی‌گرم بر لیتر) است و بر اساس مطالعات قبلی صورت گرفته توسط دیگر محققین دلیل آنرا غلظت‌های زیاد نیترات در ناحیه غنی از اکسیژن خاک [۱۱۰] و آب زیرزمینی کم عمق در زیر مزارع تحت کوددهی [۹۰] تشخیص دادند. همچنین بیان کردند که غلظت نیترات در زهکش‌ها تابعی از عملیات کوددهی‌, رطوبت خاک، نوع خاک، بارندگی، سطح آب زیرزمینی و نوع محصول است.
وو و بابکوب (۱۹۹۹) در بررسی اثر مدیریت کشت بر پتانسیل آلودگی آبهای زیرزمینی به نیترات با بهره‌گیری از سیستم اطلاعات جغرافیایی و مدل سازی به این نتیجه رسیدند که هر دو تیمار بدون خاکورزی و کم خاکورزی غلظت نیترات در رواناب را کاهش داده ولی آبشویی نیترات را افزایش می‌دهند و آبیاری همیشه باعث رواناب و آبشویی بیشتر می‌شود. همچنین پیشنهاد کردند که آزمون نیتروژن خاک می‌تواند در مناطق با خطر زیاد، باعث کاهشی معنی‌دار در رواناب و آبشویی نیترات شود.
توث و فاکس (۱۹۹۸) در مطالعه اثر تناوب ذرت – یونجه بر آبشویی نیترات به این نتیجه رسیدند که غلظت متوسط نیتروژن نیتراتی آبشویی شده در کشت یونجه حدود ۳ میلی‌گرم بر لیتر ولی در مورد کشت مداوم ذرت ۱۵ میلی‌گرم بر لیتر بوده است. در کل غلظت نیترات آبشویی شده تحت کشت یونجه یک چهارم تا یک پنجم همان مقادیر تحت کشت ذرت می‌باشد. این تحقیق نشان می‌دهد که وارد کردن یونجه در تناوب می‌تواند باعث کاهش قابل ملاحظه‌ای در مقدار آبشویی و خارج شدن نیترات از مزرعه و در نتیجه کاهش آلودگی آبهای زیرزمینی شود.
بورکارت و همکاران (۱۹۹۹) اثر خصوصیات فیزیکی خاک بر آلودگی نیترات در آبهای زیرزمینی را بررسی و بیان کردند که خصوصیات فیزیکی خاک شامل درصد رس، وزن مخصوص ظاهری، هدایت هیدرولیکی و عمق آب زیرزمینی نقش مهمی ‌در حرکت آب و در نتیجه انتقال نیترات دارند. در این مطالعه خصوصیات فیزیکی خاک در حدود ۱۹ درصد تغییرات غلظت نیترات در آبهای زیرزمینی را توجیه کرده است.
پاتنی و همکاران (۱۹۹۸) در بررسی اثر تیمارهای بدون شخم و شخم مرسوم در مزارع تحت کشت ذرت در انتاریوی کانادا بر کیفیت آب زیرزمینی در اعماق مختلف به این نتیجه رسیدند که غلظت متوسط نیترات در آب زیرزمینی در روش خاک‌ورزی مرسوم بیشتر از بدون خاک‌ورزی است. همچنین در هر دو تیمار خاک‌ورزی غلظت نیتروژن نیتراتی در بیشتر از ۸۰ درصد نمونه‌های آب از سه عمق ۲/۱، ۸/۱ و ۳ متری و ۱۸ درصد نمونه‌ها از عمق ۶/۳ متری، بیشتر از حد مجاز برای آشامیدن (۱۰ میلی‌گرم بر لیتر) بوده است.
فن و پاث (۱۹۹۹) رفتار مکانی و زمانی غلظت نیترات در جریانات سطحی در اطراف شهر لوس آنجلس آمریکا را بررسی و به این نتیجه رسیدند که غلظت‌های زیاد نیترات (در حدود ۲۳ میلی‌گرم بر لیتر) بعد از بارندگی‌های زیاد در زمستان اتفاق می‌افتد. به نظر آنها منشأ نیترات، فعالیت‌های کشاورزی در منطقه و آلودگی هوای لوس آنجلس به گازهای نیتروژن‌دار بوده است.
استیتس و کرافت (۲۰۰۰) در بررسی کیفیت آب زیرزمینی در زمین‌های صیفی‌کاری شده واقع در دشت‌های مرکزی آمریکا, بیان کردند که متوسط غلظت نیتروژن نیتراتی ۲۱ میلی‌گرم بر لیتر بوده و بیشتر چاه‌های منطقه دارای غلظت بیشتر از ۱۰ میلی‌گرم بر لیتر (حد مجاز برای آب آشامیدنی) می‌باشند که در مقایسه با چاه‌های زمین‌های بایر بالادست که دارای غلظت متوسط نیتروژن نیتراتی ۱ میلی‌گرم بر لیتر هستند نشان می‌دهد فعالیت‌های کشاورزی به عنوان یک پارامتر موثر بر آلودگی آبهای زیرزمینی مطرح می‌باشد.
هانسن و همکاران (۲۰۰۰) در بررسی اثر استفاده از یک پوشش گیاهی کمکی برای جلوگیری از آبشویی نیترات در فاصله بین برداشت محصول تا کاشت بعدی در بهار به این نتیجه رسیدند که بطور متوسط در تیمار استفاده از پوشش گیاهی (Lolium Perenne L.)، مقدار آبشویی ۱۴ کیلوگرم نیتروژن در هکتار در سال بیشتر از تیمار بدون استفاده از آن بوده است که دلیل آنرا اضافه شدن مواد آلی به خاک توسط این پوشش و افزایش کانی شدن عنوان کردند.
کار و همکاران (۲۰۰۱) با ردیابی نیتروژن به این نتیجه رسیدند که استفاده بسیار زیاد از کود خوکی در دشت‌های ساحلی کارولینای شمالی آمریکا، باعث افزایش آبشویی و انتقال نیترات و آلوده شدن آبهای زیرزمینی می‌شود [۱۲۸]. برای مثال غلظت‌های متوسط سالانه نیتروژن نیتراتی در آب زهکش‌های زیرسطحی ۵ تا ۳۰ میلی‌گرم بر لیتر بوده و در بعضی موارد حتی تا ۱۰۰ میلی‌گرم بر لیتر هم گزارش شده است [۱۰۴ و ۱۱۲ و ۱۵۹].
اسپالدینگ و همکاران (۱۹۹۳ و ۲۰۰۱) در مطالعه آبشویی نیترات در اثر آبیاری در ایالت نبراسکای آمریکا به این نتیجه رسیدند که تغییر سیستم از آبیاری شیاری مرسوم به آبیاری بارانی بطور معنی داری باعث کاهش آبشویی نیترات و در نتیجه آلودگی آبهای زیرزمینی می‌شود. غلظت نیتروژن نیتراتی در آب زیرزمینی مزارع تحت آبیاری شیاری مرسوم حدود ۳۰ میلی‌گرم بر لیتر ولی در مزارع تحت آبیاری بارانی در حدود ۱۳ میلی‌گرم بر لیتر بوده است.
محسنی (۱۳۶۵) در تحقیقی غلظت نیترات در چاه‌های آب اطراف شالیزارهای بابل تعیین نموده است و مشاهده گردید بین مصرف کودهای نیتروژن‌دار و آلودگی آبهای زیرزمینی به نیترات همبستگی مثبتی وجود دارد‌. در حدود ۲۵ درصد از چاه‌های نمونه برداری شده آب آشامیدنی شهر بابل دارای غلظت نیترات بیش از حد استاندارد بوده که مقدار حداکثر آن ۶۶ میلی‌گرم بر لیتر و متوسط آنها ۲/۴۰ میلی‌گرم بر لیتر بوده است‌. به همین دلیل‌, پخش سرک کود اوره جهت جلوگیری از آلودگی آبهای زیرزمینی پیشنهاد شده است.
جلالی و همکاران (۱۳۷۹) در ارزیابی غلظت نیترات در آبهای زیرزمینی همدان به این نتیجه رسیدند که در ۶۸ درصد از نمونه‌ها, غلظت نیترات کمتر از ۵۰‌ میلی‌گرم بر لیتر, در ۲۶ درصد نمونه‌ها در محدوده ۵۰ تا ۱۰۰ میلی‌گرم بر لیتر و در ۶ درصد از نمونه‌ها بیش از ۱۵۰ میلی‌گرم بر لیتر بوده است. غلظت بالای نیترات آب چاه‌ها عمدتاً مربوط به دشت بهار بوده که درآن هر ساله مقادیر زیادی کودهای نیتروژن‌دار مصرف ‌شده است.
جلالی و همکاران (۱۳۸۴) به بررسی غلظت نیترات در آبهای زیرزمینی منطقه بهار همدان پرداختند و بدین منظور از ۱۳۵ حلقه چاه کشاورزی منطقه در بهار و تابستان نمونه‌برداری کرده و مورد ارزیابی قرار دادند نتیجه مطالعه نشان می‌دهد تغییرات غلظت نیترات در نمونه‌ها بین محدوده ۷ تا ۱۲۲ میلی‌گرم بر لیتر با متوسط ۴۱ میلی‌گرم بر لیتر بوده است و مقادیر مربوط به چاه‌های کم عمق بیشتر از چاه‌های عمیق می‌باشد و در کل غلظت نیترات در ۲۴ درصد از نمونه‌ها بیشتر از حد مجاز توصیه شده بوده و از آنجا که مصرف بیش از حد کودهای نیتروژن‌دار و ورود فاضلاب‌های شهری و صنعتی به منابع آبی و خاکی از جمله دلایل بالا بودن غلظت نیترات در آبهای زیرزمینی منطقه مورد مطالعه است لذا بهبود مدیریت آبیاری و کوددهی در جهت کاهش آبشویی نیترات را می‌طلبد.
کانتر (۱۹۹۷) به مطالعه روند تغییرات ۲۵ ساله نیترات در آبهای زیرزمینی ایالت آیوای امریکا پرداخته که نشان می‌دهد رابطه مستقیمی بین غلظت نیترات در آب زیرزمینی و مقدار کاربرد کودهای نیتروژن‌دار وجود دارد. غلظت نیترات درآب زیرزمینی در زیر پوشش جنگل, مرتع و علفزار که یا کوددهی نشده و یا به مقدار کم انجام شده کمتر از ۲ در حالی که در مزارع کشاورزی و تولید دام معمولاً بیشتر از ۱۰ بوده و ممکن است تا بیشتر از ۱۰۰ میلی‌گرم بر لیتر هم برسد.
رهبری و همکاران (۱۳۸۶ و ۱۳۸۵) با عنایت به این نکته که کودهای شیمیایی مورد استفاده در کشاورزی از منابع آلاینده محیط زیست (به خصوص آب‌های ‏زیرزمینی و منابع خاک) بوده و شناخت عوامل موثر بر حرکت املاح و آب در پروفیل خاک کمک ‏موثری در مدیریت صحیح و کاهش آب شویی نیترات از منطقه رشد ریشه می‌باشد در تحقیقی برای شبیه سازی و ارزیابی انتقال نیترات در خاک از داده‌های مربوط به یک مزرعه ‏ذرت واقع در مرکز آموزشی و تحقیقاتی بهره گرفته و برای شبیه سازی ‏حرکت نیترات از مدل هیدرولوژیکی ‏DRAINMOD-N‏ استفاده نمودند. بافت خاک مزرعه لومی ‏رسی و میزان ازت مورد استفاده در اوایل فصل کشت ذرت‎ ‎‏۱۵۰ کیلوگرم در هکتار بوده است. این مدل با تغییر ضرایب معدنی شدن ‏و دنیتریفیکاسیون در دامنه قابل قبول، برای رسیدن به بهترین انطباق بین داده‌های پیش‌بینی و مشاهده شده، ‏کالیبره شده است. نتایج نشان می‌دهد که غلظت نیترات برآورد شده با مدل در زیر منطقه ریشه، در اکثر مواقع با ‏غلظت نیترات اندازه‌گیری شده در مزرعه تطابق نسبی خوبی دارد. همچنین در تحقیق مشابه دیگر جهت شبیه سازی از مدل LEACHN نیز استفاده نموده و کالیبراسیون مدل به روش ذکر شده صورت پذیرفته است. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که غلظت نیترات برآورد شده توسط مدل در اکثر مواقع با غلظت نیترات اندازه‌گیری شده در مزرعه انطباق دارد. همچنین میزان رطوبت و روند آن نیز در طی دوره رشد با دقت قابل قبولی پیش‌بینی گردیده و همبستگی بین مقادیر اندازه‌گیری شده و برآورد شده در سطح یک درصد معنی‌دار می‌باشد. بررسی نتایج و سناریوها نشان می‌دهد که هر دو مدل می‌توانند به عنوان ابزاری جهت مدیریت آلودگی زیست محیطی در مناطق تحت آبیاری بکار روند.
صدری (۱۳۷۹) مطالعه‌ای با هدف اندازه‌گیری میزان نیتریت و نیترات موجود در شبکه توزیع آب آشامیدنی شهر همدان در فصول مختلف و مقایسه آن با استاندارهای موجود، در سال ۱۳۷۷ انجام داد.
تعداد ۲۳۳ نمونه برای ارزیابی برداشت گردیده و میزان آلودگی آن به نیتریت و نیترات با استاندارد توصیه شده سازمان بهداشت جهانی مقایسه گردیده است. نتایج نشان می‌دهد که میانگین یکساله نیتریت و نیترات آب آشامیدنی شهر همدان بترتیب ۰۳/۰ و ۷۲/۱۷ میلی‌گرم بر لیتر بوده که بر اساس استاندارد توصیه شده در حد مجاز می‌باشد. جهت مقایسه فصلی نیتریت و نیترات، آزمون آماری مقایسه میانگین‌ها انجام شده که بیانگر این مطلب است که میانگین نیترات در فصل تابستان نسبت به سایر فصو

مطلب مرتبط :   تحقیق رایگان درموردآبهای زیرزمینی، استاندارد، زاینده رود، نمونه برداری

admin2

No category

No description. Please update your profile.

You must be logged in to post a comment