مفهوم بازخورد خودکنترلی

مفهوم بازخورد خودکنترلی

مفهوم بازخورد خودکنترلی

اگرچه طبق نظر اشمیت و لی (2005) بازخورد افزوده پس از پاسخ از مهمترین متغیرهایی است که طی انجام تمرین بدنی بر یادگیری اثرگذار می­باشد، همچنان سوالات زیادی در باب بهترین شیوه برای ارائه بازخورد جهت افزایش یادگیری وجود دارد. اینکه چه زمانی و در چه مرحله­ای از فرایند یادگیری این اطلاعات افزوده دریافت شود، اغلب تحت تصمیم یادگیرندگان نیست. اعطای کنترل به یادگیرندگان در مورد اینکه چه زمانی این اطلاعات را دریافت کنند، اغلب مورد کم توجهی قرار گرفته است (چیویاکاوسکی ، ولف، دمدیروس، کافر و تانی، 2008). رویکرد تجربی متفاوتی که درباره بهینه­سازی ارائه بازخورد در تحقیقات اخیر مورد استفاده قرار گرفته، ارائه بازخورد در زمانی است که یادگیرنده خود آن را طلب می­کند. به این شیوه ارائه بازخورد خودکنترلی می­گویند. این استراتژی به یادگیرنده اجازه می­دهد که زمان ارائه بازخورد افزوده را کنترل کند. به­جای اینکه مربی زمان ارائه بازخورد را تعیین کند، فقط موقعی که یادگیرنده درخواست بازخورد می­کند به او بازخورد داده می­شود. این استراتژی افزون بر اینکه تواتر بازخورد را کاهش می­دهد و آن را فردی­سازی می­کند، یادگیرنده را به­طور فعال در فرایند یادگیری درگیر می­کند (چن و سینگر، 1992؛ جانل، کیم و سینگر، 1995).

تحقیقات اخیر نشان داده­اند که برنامه­های تمرینی همراه با بازخورد خودکنترلی برای یادگیری مهارت­های حرکتی سودمندند (چیویاکاوسکی و ولف، 2002 و 2005). برای مثال، گروه­هایی از محققان نتیجه گرفتند که اگر در شرایط تمرین به آزمودنی­ها اجازه داده شود تا درباره زمان بازخورد خویش تصمیم بگیرند اجرای آن­ها بهبود می­یابد، به گونه­ای که با ادامه تمرین تغییرپذیری کلی آزمودنی­های گروه خودکنترلی کاهش می­یابد (جانل، کیم و سینگر، 1995؛ جنل، باربارا، فرهلیچ، تنانت و گراگ، 1997). همچنین، طبق نظر زیمرمن زمانی­که خودکنترلی اتفاق افتد، یادگیرنده خود کوشش­های تمرینی را به گونه­ای هدایت می­کند که به پالایش مهارت­ها منجر گردد و به­واسطه آن به ثبات در اجرا دست یابد. یادگیرنده در این سطح با اتکا به خود نظارتی به ارزیابی الگوهای حرکت خویش (شکل مهارت) می­پردازد و توجه او به فرایند بیشتر از نتیجه کار است (زیمرمن، 2000). لای، شیا، ولف و رایت (2000) اظهار داشتند دادن اختیار به یادگیرنده­ها طی تمرین سبب می­شود آزمودنی کوشش­های موفق خود را با بازخورد بیرونی که آزمونگر در اختیار او قرار می­دهد، مقایسه کند و راهبردهای اجرایی موفقیت آمیز را پیدا کند. این قابلیت سبب توسعه شناسایی درونی خطا و ظرفیت اصلاح آن در خلال کوشش­هایی می­گردد که در آن­ها بازخورد ارائه نمی­شود و در نتیجه ثبات پاسخ افزایش می­یابد.

مطلب مرتبط :   معرفت های سه ‏گانه شخصیت شناس

دادن استقلال به یادگیرنده که زمان و چگونگی بازخورد دریافتی را خود کنترل کند، موجب می­شود که یادداری اطلاعات تعیین کننده نیز افزایش یابد (چن، 2001؛ هاردی و نلسون، 1998؛ هالت، 1982؛ زیمرمن، 1989). نتایج تحقیقات رایت، لای و کدی (1997) و بلاندین، پروتی و آلائین (1994) نشان می­دهد، متغیری که بر یادگیری از طریق تمرین بدنی اثرگذار است، بازخورد افزوده­ پایانی است. براساس تحقیقات جنل، کیم و سینگر (1995)، ولف و تول (1999)، دسی و رایان (2000)، چیویاکاوسکی و ولف (2002) و بوند (2004)، نقش بازخورد در یادگیری به خوبی حمایت شده است. این تحقیقات اثربخشی شیوه­های مختلف ارائه بازخورد را نشان دادند که در بین آن­ها بازخورد خودکنترلی امتیازات بیشتری را به خود اخصاص داده است. این دیدگاه به وسیله یافته­های تحقیقات متعددی حمایت شده است که نتایج یادداری بازخورد براساس درخواست یادگیرنده بهتر از بازخورد سنتی کنترل شده توسط مربی است (چن، کافمن و چانگ، 2001؛ چن و سینگر، 1992؛ جنل، باربارا، فرلیچ، تنانت و کوراق، 1997؛ جنل و همکاران، 1995). اما نقش آن در تعامل با دیگر فاکتورهای تأثیر گذار بر یادگیری از جمله عوامل روانشناختی نیاز به بررسی دارد.

92

دانلود مقاله تحقیق پایان نامه

No description. Please update your profile.

~~||~~Comments Are Closed~~||~~