سايت مقالات فارسی – الگوی ارتباطات میان ‌فرهنگی در اسلام- قسمت ۱۹

  • رهنمایی، طرح جامع گردشگری استان اردبیل، ج۱، ص۵ ↑
  • همایون، جهانگردی: ارتباطی میان‌فرهنگی، ۱۳۸۴، ص ۳۲٫ ↑
  • مخلصی، عباس؛ «آمد و شد با جهانگردان غیرمسلمان»، فقه، زمستان ۱۳۷۶، ش ۱۴. ↑
  • سعیدی، ۱۳۹۰، ۱۰۳٫ ↑
  • همان، ص ۱۰۶٫ ↑
  • همان، ص۱۰۸، به نقل از: آشه، ۱۳۷۹، ص ۹٫ ↑
  • قَدْ خَلَت مِن قَبْلِکُمْ سنَنٌ فَسِیرُوا فى الأَرْضِ فَانظرُوا کَیْف کانَ عَقِبَهُ الْمُکَذِّبِینَ‏(آل‌عمران/ ۱۳۷)؛ قُلْ سِیرُوا فى الأَرْضِ فَانظرُوا کیْف بَدَأَ الْخَلْقَ‏.. (عنکبوت/۲۰). ↑
  • قُلْ سِیرُوا فى الأَرْضِ فَانظرُوا کیْف بَدَأَ الْخَلْقَ‏(محمد/۱۰)، أَ فَلَمْ یَسِیرُوا فى الأَرْضِ فَتَکُونَ لهمْ قُلُوبٌ یَعْقِلُونَ بهَا أَوْ ءَاذَانٌ یَسمَعُونَ بهَا فَإِنهَا لا تَعْمَى الأَبْصرُ وَ لَکِن تَعْمَى الْقُلُوب الَّتى فى الصدُورِ(حج/۴۶)و آیات دیگری که به طور مستقیم یا غیر مستقیم مسلمانان را به مطالعه و نظاره پدیده‌ها و اسرار و مسائل جغرافیایی ترغیب می‌کند: « فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ یَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ»(الرحمن:۲۱ و ۲۲)؛ «وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِفَتَاهُ لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَیْنِ أَوْ أَمْضِیَ حُقُبًا»(کهف: ۶۰)؛ «وَالْجِبَالَ أَوْتَادًا»(نباء: ۷)؛ «أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ کَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنَاهُمَا وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاء کُلَّ شَیْءٍ حَیٍّ أَفَلَا یُؤْمِنُونَ وَجَعَلْنَا فِی الْأَرْضِ رَوَاسِیَ أَن تَمِیدَ بِهِمْ وَجَعَلْنَا فِیهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَعَلَّهُمْ یَهْتَدُونَ؛ وَجَعَلْنَا السَّمَاء سَقْفًا مَّحْفُوظًا وَهُمْ عَنْ آیَاتِهَا مُعْرِضُونَ»(انبیاء: ۳۰-۳۲)؛ «وَتَرَى الشَّمْسَ إِذَا طَلَعَت تَّزَاوَرُ عَن کَهْفِهِمْ ذَاتَ الْیَمِینِ وَإِذَا غَرَبَت تَّقْرِضُهُمْ ذَاتَ الشِّمَالِ وَهُمْ فِی فَجْوَهٍ مِّنْهُ»(کهف: ۱۷). ↑
  • شالچیان، آثار میان فرهنگی و نقش گردشگری در ایجاد وفاق بین ادیان اسلام و مسیحیت، ۱۳۸۲٫ ↑
  • عمید زنجانی، فقه سیاسی: حقوق تعهدات بین‌المللی و دیپلماسی در اسلام، ۱۳۷۹، ص ۲۹۹٫ ↑
  • کلّکم راع و کلّکم مسؤول عن رعیّته (بحارالانوار، علامه مجلسی، ج۷۲، ص ۳۸). ↑
  • آل‌عمران: ۱۱۰ ↑
  • العصر: ۳ ↑
  • آل‌عمران: ۱۰۴ ↑
  • مطهری، یادداشت‌ها، ج۲، ص ۵۵ ↑
  • ر.ک: روح الامینی، ۱۳۹۱، ص ۴۵ -۴۶٫ ↑
  • ذاکری، ۱۳۷۶: ۳۰۵ ↑
  • ر.ک: لی شینگ هوا، دین پژوهی در مطالعات میان فرهنگی: بررسی اسلام در چوان جو، ۱۳۹۰ ↑
  • امام خمینی، ۱۳۶۵، ج۱۵، ص ۲۵ ↑
  • همان، ص۱۹۰ ↑
  • سجودی، ترجمه را سازکار اصلی ارتباطات بین‌فرهنگی قلمداد می‌کند(سجودی، ارتباطات بین‌فرهنگی: ترجمه و تاثیر آن در فرآیندهای جذب و طرد، ۱۳۸۸). ↑
  • داوری اردکانی، ۱۳۷۹، ص ۸۴: به‌نقل از امامی، ۱۳۸۸٫ ↑
  • امامی، ۱۳۸۸ ↑
  • ولایتی، ۱۳۸۲: به‌نقل ازامامی، ۱۳۸۸ ↑
  • Grozdanka, 2011 ↑
  • شریعتی سبزواری، مناظره وتبلیغ، ص ۲۵ ↑
  • همان، ص ۷۴ ↑
  • کُونُوا دُعَاهً لِلنَّاسِ بِغَیْرِ أَلْسِنَتِکُمْ لِیَرَوْا مِنْکُمُ الْوَرَعَ وَ الِاجْتِهَادَ وَ الصَّلَاهَ وَ الْخَیْرَ فَإِنَّ ذَلِکَ دَاعِیَهٌ(وسائل‌الشیعه، ج۱، ص ۷۶)؛« ↑
  • لَیْسَ مِنْ شِیعَتِنَا مَنْ یَکُونُ فِی مِصْرٍ یَکُونُ فِیهِ مِائَهُ أَلْفٍ وَ یَکُونُ فِی الْمِصْرِ أَوْرَعُ مِنْهُ(وسائل، ج۱۵، ص ۲۴۷)؛ ↑
  • قَالَ الصَّادِقُ (ع) قُولُوا لِلنَّاسِ کُلِّهِمْ حُسْناً مُؤْمِنِهِمْ وَ مُخَالِفِهِمْ أَمَّا الْمُؤْمِنُونَ فَیَبْسُطُ لَهُمْ وَجْهَهُ وَ أَمَّا الْمُخَالِفُونَ فَیُکَلِّمُهُمْ بِالْمُدَارَاهِ لِاجْتِذَابِهِمْ إِلَى الْإِیمَانِ (مستدرک، ج۹، ص ۳۶). ↑
  • فَإِنْ قَالَ فَلِمَ أُمِرَ بِالْحَجِّ … مَعَ مَا فِیهِ مِنَ التَّفَقُّهِ وَ نَقْلِ أَخْبَارِ الْأَئِمَّهِ ع إِلَى کُلِّ صُقْعٍ وَ نَاحِیهٍ(وسائل‌الشیعه، ح۱۱، ص ۱۲). . قال علی (ع)خذ الحکمه و لو من‌المشرکین(مشکاه الانوار، ص ۱۳۴)؛ و قال علی(ع) خُذِ الْحِکْمَهَ أَنَّى کَانَتْ(بحار، ج۲، ص ۹۹). ↑
  • Intercultural studies ↑
  • Intercultural communication ↑
  • گادیکانست، و دیگران، نظریه پردازی درباره ارتباطات میان فرهنگی، ۱۳۸۵، ص ۸۹ ↑
  • این کتاب تاکنون در شش ویراست ارائه شده است که نگارنده این سطور ویراست پنجم این کتاب از انتشارات مک گروهیل را در اختیار دارد. ↑
  • Judith N. Martin ↑
  • Thomas K. Nakayama ↑
  • عبدالهیان، ۱۳۸۷ ↑
  • فیاض، ۱۳۸۷ ↑
  • فیاض، عقل میان‌فرهنگی یا عقل آینده، ۱۳۸۴ ↑
  • سامانه پژوهشی – الگوی ارتباطات میان ‌فرهنگی در اسلام- قسمت ۲۰

  • وَمُصَدِّقًا لِّمَا بَیْنَ یَدَیْهِ ↑
  • فیاض، کلام میان‌فرهنگی، ۱۳۸۵ ↑
  • آیات عهد مکی را می‌توان حداقل از سه جهت مورد توجه قرار داد: زیبایی‌های لفظی قرآن، روش تبیین دین جدید، برخورد با دشمنان ↑
  • مسجد، نماز، اذان، اقامه و منبر ↑
  • پیامبر در ایام حج افراد صاحب نفوذ در قوم خود را شناسایی می‌کرد و با آنها ارتباط برقرار می‌کرد. ↑
  • پیامبر از این روش در مکه کم‌تر استفاده کرد. ↑
  • مانند نماز خواندن آشکار در کنار کعبه ↑
  • هجرت زمینه‌ای برای ایجاد یک دژ مستحکم و فضایی برای گسترش اسلام بود ↑
  • دانلود متن کامل این پایان نامه در سایت abisho.ir

  • با نزول سوره عبس پیامبر برای تبلیغ به‌سراغ توانگران و سران متنفذ نمی‌رفت. حتی تلاشی که عمرخطاب کرد تا متنفذان و ثروتمندان مکه بدون حضور فقرا و بردگان باشد با نزول آیه کهف برهم خورد ↑
  • جریان پرتاب شکمبه‌گوسفند بر سر پیامبر از مهم‌ترین نمونه‌های صبر پیامبر در مکه بود. ↑
  • پیامبر بیشترین استفاده را از نامه در مدینه داشت اما در این دوران نیز مکاتباتی با خارج از مکه مانند نامه به‌نجاشی داشت ↑
  • پیامبر برای اعزام مبلغ هزینه‌های سختی پرداخت از آن جمله شهادت جمعی از مسلمانان در حادثه رجیع و بئر معونه در سال چهارم هجری ↑
  • آیاتی که در این دوران حضور پیامبر در مکه نازل شده بیانگر جهان بودن دعوت پیامبر بوده مانند آیاتی که با «یاایهاالنبی» نازل شده است ↑
  • جهاد بیش از آنکه یک حرکت نظامی باشد باید در چارچوبی میان‌فرهنگی تحلیل شود.(الویری، ۱۳۸۷). ↑
  • این احساس در میان اعراب به‌سبب این بود که خود را با ایرانیان و رومی‌ها مقایسه می‌کردند. این احساس به‌حدی بود که حتی پس از اسلام، عمربن‌الخطاب مانع از ورود خارجیها به‌مدینه شد. الگو گیری از نظام حکومتی ایران نیز از این جمله است به‌نحوی که بسیاری یکی ازمنابع بررسی ساسانیان را حکومت عباسی می‌دانستند ↑
  • اعراب هیچ تسلطی به‌زبانهای غیرعربی نداشتند ↑
  • توحید، معاد و نبوت ↑
  • ارتباطی قلبی بر اساس محبت ↑
  • موازینی مانند عهد و پیمان، امر به‌معروف و نهی از منکر، عدالت، انصاف، تعاون و در یک کلمه تقوا ↑
  • شامل: مسیحیان، یهودیان و طبق حدیث پیامبر زرتشتیان ↑
  • مشرکان و ملحدان و سایر ادیان ↑
  • مقصود اصلی از این پیمان ایجاد محیط امن و تفاهم بین فرقه‌های مختلف دینی در قلمروی اسلامی است. بر این اساس کافران به‌ دو دسته کافر ذمی و کافر حربی تقسیم می‌شوند. در این قرارداد حکومت اسلامی مسئولیت دفاع از جان و مال و ناموس آنها را می‌پذیرد. اهل کتاب می‌توانند هر زمانی از زیر این چتر حمایتی خارج شوند. در برابر آن مسلمانان وظیفه دارند هر وقت که درخواست کردند آنها را زیر عنوان اهل ذمه بپذیرد. تعهدات اهل ذمه عبارت است از: پرداخت جزیه، احترام به‌قوانین اسلامی و مقررات اجتماعی، عدم توطئه علیه مسلمانان و یاری دشمنان و در مقابل تعهدات جامعه اسلامی هم عبارت است از: مصونیت نسبت به‌جان، مال و ناموس، آزادی مذهب، استقلال قضایی، آزادی مسکن، آزادی فعالیتهای اقصادی و بازرگانی، استقلال در احکام خود، آزادی فعالیتهای اجتماعی. ↑
  • با کسانی مانند تاجران کشورهای کافر یا نمایندگان سیاسی و جهانگردان چنین قراردادی نوشته می‌شود. «و ان احد من‌المشرکین استجارک فاجره حتی یسمع‌کلام الله» ↑
  • باهنر، ارتباطات میان‌فرهنگی و روابط بین‌الملل، ۱۳۷۸٫ ↑
  • عبدالرحمن، طه، الحق الاسلامی فی الاختلاف الفکری، بیروت، المرکز الثقافی، ۲۰۰۵٫ ↑
  • سرجانی، راغب؛ المشترک‌الانسانی، نظریه جدیده للتقارب بین‌الشعوب، قاهره، موسسه اقراء لنشر و التوزیع و الترجمه، ۲۰۱۱ ↑
  • ر.ک: سرجانی، همان، ص ۲۶۰- ۴۳۴٫ ↑
  • همان، ص ۵۸۸ ↑
  • Griffin, 2009 ↑
  • همان ↑
  • همان ↑
  • گادیکانست، ۱۳۸۵ ↑
  • دنزباخ، ۱۳۹۰، ص ۵۲۷ ↑
  • An Integrated Theory of Interethnic Communication ↑
  • relatively stable psychological attributes ↑
  • Cultural Identity of Collier & Thomas ↑
  • نمودار زیر برداشتی است ازآنچه نویسنده بیان داشته است. ↑
  • samovar، porter and mcdanial، ۲۰۰۷: ۲۳ ↑
  • Ibid, 70 ↑
  • Ibid, 107 ↑
  • الگوی ارتباطات میان ‌فرهنگی در اسلام- قسمت ۸

  • محسنیان راد، مهدی، «ضرورت توجه به ‌مقوله ارتباطات میان‌فرهنگی در جامعه ایران به‌منظور مواجهه صحیح با تحولات جامعه اطلاعاتی»، نشریه رسانه، بهار ۱۳۸۲، ش۵۳
  • محسنیان راد، مهدی؛ ارتباط انسانی؛ تهران: سمت، ۱۳۹۱٫
  • محسنیان راد، مهدی؛ ارتباط شناسی؛ تهران، سروش، ۱۳۹۲چ۱۳٫
  • محسنیان‌راد، مهدی، «بازار پیام و آینده ارتباطات میان‌فرهنگی»، علوم اجتماعی ۳۱ (۱۳۸۴): ۳۷-۱٫
  • محسنیان‌راد، مهدی؛ هنجارها در سه کتاب مقدس؛ قم: ادیان، ۱۳۹۲
  • محمدپور، احمد؛ روش تحقیق کیفی: ضدروش۱، تهران: جامعه‌شناسان، ۱۳۹۲، چ۲٫
  • محمدپور، احمد؛ روش تحقیق کیفی: ضدروش۲، تهران: جامعه‌شناسان، ۱۳۹۲٫
  • محمدپور، احمد؛ روش در روش، تهران، جامعه‌شناسان، ۱۳۹۰،چ۳
  • محمدی اصل، عباس، جامعه شناسی تالکوت پارسونز، تهران: علم، ۱۳۸۷
  • محمدی، مجید؛ دین و ارتباطات؛ تهران: کویر، ۱۳۸۲
  • محمدی‌مهر، علی؛ روش تحلیل محتوا: راهنمای عملی تحقیق، تهران: دانش‌نگار، ۱۳۸۷
  • مخلصی، عباس؛ «آمد و شد با جهانگردان غیرمسلمان»، فقه، زمستان ۱۳۷۶، ش ۱۴.
  • مدرسی، محمدتقی؛ من هدی‌القرآن، بیروت، دارالهدی، ۱۴۰۶
  • مرادی، حجت‌الله، اقناع‌سازی و ارتباطات اجتماعی؛ تهران: ساقی، ۱۳۸۹چ۲٫
  • مرادی، مجید؛ پاسخ‌های اجمالی به پرسش‌های زمانی: معرفی کتاب «الحق الاسلامی فی‌الاختلاف الفکری»، پگاه حوزه، آبان ۱۳۸۶، شماره ۲۲۰٫
  • مردانی، محمدرضا؛ الگوی توسعه آموزش عالی ایران در افق ۱۴۰۴، تهران: پژوهشگاه مطالعات فرهنگ و اجتماعی، ۱۳۹۲٫
  • مسعودی، ابوالحسن علی‌بن‌الحسین؛ التنبیه و الاشراف؛ تصحیح عبدالله اسماعیل الصاوی، ترجمه ابوالقاسم پاینده، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، چ ۲، ۱۳۶۵
  • مسعودی، ابوالحسن علی‌بن‌الحسین؛ مروج الذهب و معادن الجوهر، ترجمه ابوالقاسم پاینده، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، چ۴، ۱۳۷۴
  • مصباح یزدی، اخلاق در قرآن ج۱؛ تحقیق و نگارش محمدحسین اسکندرى، قم: مؤسسه آموزشى و پژوهشى امام خمینى(قدس سره)، ۱۳۷۶٫
  • مصباح یزدی، محمدتقی، پرسشها و پاسخها: دین و مفاهیم نو، نظارت استصوابى، قم: مؤسسه آموزشى و پژوهشى امام خمینى (ره)، ۱۳۸۱٫
  • مصباح یزدی، محمدتقی؛ «سلسله مباحث اسلام، سیاست وحکومت»، ج۳، قم: موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره)
  • مصباح یزدی، محمدتقی؛ اخلاق در قرآن، به‌نگارش محمدحسین اسکندری، ج۳، قم، موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، ۱۳۷۶٫
  • مصباح یزدی، محمدتقی؛ انسان‌سازی در قرآن؛ قم: موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره)، ۱۳۸۸
  • مصباح یزدی، محمدتقی؛ رابطه علم و دین؛ قم: انتشارات موسسه امام خمینی ره، ۱۳۹۲
  • مصباح‌الشریعه، منصوب به جعفربن محمد امام صادق علیه السلام، بیروت: اعلمی، ۱۴۰۰ق.
  • مصباحی مقدم، غلامرضا؛ گامی به‌سوی تدوین الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت؛ در کتاب نخستین نشست اندیشه‌های راهبردی الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت، دیماه ۱۳۹۱، صص ۲۲۱-۲۲۶٫
  • مصلح، علی‌اصغر، «خاستگاه بینش و فلسفه میان‌فرهنگی، پژوهشنامه فلسفه دین، ش ۱۰، پاییز ۱۳۸۶، ص۶۷-۸۲٫٫
  • مصلح، علی‌اصغر؛ ادراکات اعتباری علامه طباطبائی و فلسفه فرهنگ؛ تهران: موسسه فرهنگی هنری پگاه روزگار نو، ۱۳۹۲٫
  • مصلح، علی‌اصغر؛ فلسفه میان‌فرهنگی و عالم معاصر؛ تهران: انتشارات حکمت، ۱۳۹۲٫
  • مطهری، مرتضی؛ اسلام و نیازهای جهان امروز؛ تهران: حزب ج.ا.، ۱۳۶۱
  • مطهری، مرتضی؛ انسان در قرآن؛ تهران: صدرا، ۱۳۹۱چ ۴۱٫
  • مطهری، مرتضی؛ مجموعه آثار، ج۲، قم: صدرا.
  • مطهری، مرتضی؛ یادداشت‏ها، ج ۵ و‏۱۱، قم: صدرا.
  • مطهرى، مرتضی؛ مقدمه‏اى بر جهان‏بینى اسلامى، انتشارات صدرا
  • مطهری، مرتضی، فطرت، چ ه‍ش‍ت‍م، تهران، صدرا. ۱۳۷۵
  • مطیع، مهدی؛ احمد پاکتچی و بهمن نامور مطلق، «درآمدی بر استفاده از روش‌های «معناشناسی» در مطالعات قرآنی»، پژوهش دینی، ش هجدهم، ۱۳۸۸، ص ۱۰۵-۱۳۲٫
  • مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران: دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۶۲
  • مکارم شیرازی، ناصر؛ مناظرات تاریخی امام رضا علیه‌السلام با پیروان مذاهب و مکاتب دیگر، مشهد: موسسه چاپ و نشر آستان قدس رضوی، ۱۳۸۸چ۲٫
  • مک‌کوایل، دنیس؛ مخاطب‌شناسی، ترجمه مهدی منتظرقائم؛ تهران: مرکز مطالعات و تحقیقات رسانه‌ها، ۱۳۸۰٫
  • مکی‌نژاد، کیومرث؛ مدل زیربنا و روبنا در جامعه شناسی مارکس، دورکیم، وبر؛ تهران: شرکت نشر نقد افکار، ۱۳۹۱٫