دسته بندي علمی – پژوهشی : الگوی ارتباطات میان ‌فرهنگی در اسلام- قسمت ۲۲

  • چاک وای، همان، ص ۲۹۹٫ ↑
  • همان، ص ۳۰۰ ↑
  • کد (دستور العمل) جهانی اخلاق در گردشگریماده اول: شناخت متقابل و احترام بین مردم و جوامع؛ ماده دوم: گردشگری به عنوان وسیله‌ای برای شکوفایی انفرادی و اجتماعی؛ ماده سوم: گردشگری به عنوان یکی از عوامل توسعه پایدار؛ ماده چهارم: جایگاه میراث فرهنگی در گردشگری و نکات مورد توجه در بهبود آن؛ ماده پنجم: گردشگری به عنوان یک فعالیت سودمند برای کشورهای میزبان و جوامع محلی؛ ماده ششم: تعهدات گروه‌های ذینفع در توسعه گردشگری؛ ماده هفتم: حقوق گردشگران؛ ماده هشتم: آزادی گردشگران در جابجایی؛ ماده نهم: حقوق کارکنان و کارآفرینان در صنعت گردشگری؛ ماده دهم: اجرای اصول قوانین اخلاقی جهانی برای گردشگری ↑
  • برای دانلود فایل متن کامل پایان نامه به سایت 40y.ir مراجعه نمایید.

  •  ترابیان و مستولی‌زاده، بررسی نقش اخلاق و کدهای اخلاقی در بهینه‌سازی رفتار ذینفعان در مدیریت و توسعه پایدار گردشگری، ۱۳۸۷ ↑
  • این اثر به کوشش یونس نوربخش مجموعه مقالاتی است که در سه فصل آخر با عناوین «ادیان ابراهیمی: مشابهت ها و مغایرت ها»، «مفهوم بردباری مذهبی در آموزه‌های قرآنی»، و «اقلیت های دینی و همزیستی مسالمت آمیز در جامعه اسلامی» مباحثی را آورده است که ارتباط هنجاری با غیرمسلمانان را پوشش می دهد. ↑
  • ساشادینا، عبدالعزیز، مبانی همزیستی اجتماعی در اسلام، ترجمه سیدمحمدرضا هاشمی، قم: نشر ادیان، ۱۳۸۶ ↑
  • علیخانی، اکبر؛ اسلام و همزیستی مسالمت‌آمیز: چالش جهان مدرن برای زندگی: راهبردها و موانع؛ تهران: به‌آفرین، ۱۳۹۲ ↑
  • جمعی از نویسندگان، جهانگردی در فقه و تمدن اسلامی، قم: بوستان کتاب، ۱۳۸۵ ص ۸۸ ↑
  • همان، ص ۲۳۳- ۲۵۴٫ ↑
  • همان، ص ۳۰۶-۳۱۶٫ ↑
  • جعفری هفتخوانی، نادر؛ مدیریت گردشگری و وجهه ملی در جمهوری اسلامی ایران، تهران: انتشارات دانشگاه امام صادق ع، ۱۳۹۱٫ ↑
  • ۲۰۰۸، ص ۲۳۴۰ ↑
  • چن و استارستا، ۲۰۰۸، ص ۲۱۵، در جعفری هفتخوانی، ۱۳۹۱، ص ۵۹ ↑
  • گودیکانست و مودی، ۲۰۰۲ به نقل از جیلز و واتسون، ۲۰۰۸، ص ۲۳۴۰، در همان. ↑
  • حاجیانی، حج: تجلی معنویت و کانون دیپلماسی فرهنگی چهان اسلام؛ مجمع تشخیص مصلحت نظام، ۱۳۹۱ ↑
  • به‌دلایلی که در فصل توسعه مفهومی ارتباط میان فرهنگی اشاره شده است، این پژوهش به ارتباطات میان فرهنگی درون جهان اسلام نپرداخته است. ↑
  • صالحی امیری و محمدی؛ دیپلماسی فرهنگی، ۱۳۹۲ ↑
  • دﻳﭙﻠﻤﺎﺳﻲ ﻧﻮﻳﻦ دﻳﮕﺮ «دﻳﭙﻠﻤﺎﺳﻲ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ» اﺳﺖ ﻛﻪ در ﻗﺮن ﻧﻮزدﻫﻢ از ﺳﻮی دوﻟﺖ ﻓﺮاﻧﺴﻪ اﺑﺪاع ﺷﺪ. اﻳﻦ ﺷﻴﻮه دﻳﭙﻠﻤﺎﺗﻴﻚ، ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻛﻮﺷﺸ‌ﻬﺎی ﻳﻚ دوﻟﺖ در زﻣﻴﻨﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺧﺎرﺟﻲ اﺳﺖ، ﻛﻪ ﺑﻪ‌ﺟﺎی اﺳﺘﻔﺎده و ﻳﺎ در ﻛﻨﺎر اﺳﺘﻔﺎده از ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت و ﺳﺎﻳﺮ وﺳﺎﻳﻞ ارﺗﺒﺎط ﺟﻤﻌﻲ ﺑﺮای ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ و ﻋﻼﻗﻪ ﻣﺨﺎﻃﺒﺎن ﻛﺸﻮرﻫﺎی دﻳﮕﺮ، ﺑﻪ‌ﻃﻮر ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ و از ﻃﺮﻳﻖ اﻣﻜﺎﻧﺎت ﻏﻴﺮ ﺳﻴﺎﺳﻲ در داﺧﻞ ﺟﻮاﻣﻊ ﻣﺨﺘﻠﻒ، در آﻧﻬﺎ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻣﻲ ﮔﺬارد(خرازی، ۱۳۸۸) ↑
  • صدرالمتالهین، تفسیرالقرآن الکریم، ج۶؛ ص ۱۴۰-۱۴۱, در میناگر، ۱۳۹۲، ص ۴۱ ↑
  • واسطی، راهنمای انجام تحقیق براساس نگرش اسلامی، بی‌تا، بی‌نا ↑
  • پاکتچی، احمد؛ روش تحقیق با تکیه بر علوم قرآن و حدیث؛ تهران: انتشارات دانشگاه امام صادق (ع)؛ ۱۳۹۱، ص ۲۴ ↑
  • Harman & Briggs, 1991; Hart, 1999; Hu, 1999, 2004;Samovar et al., 2000 ↑
  • Hu, 2004; Korzenny & Korzenny, 1984 ↑
  • hu, 2011 ↑
  • ibid ↑
  • Martin and Thomasو Intercultural communication contexts, 2010, p51 ↑
  • ibid, p55 ↑
  • Dean Barnold ↑
  • ibid, p58 ↑
  • Ibid, p55 ↑
  • کیم، پژوهشی در ارتباطات میان‌فرهنگی و ارتباطات توسعه»، ۱۳۸۵، ص۱۶۱٫ ↑
  • محمدپور، روش تحقیق کیفی: ضدروش۱، ۱۳۹۳، پیش‌گفتار. ↑
  • عباس‌زاده، تاملی بر اعتبار و پایایی در تحقیقات کیفی، ۱۳۹۱٫ ↑
  • همان ↑
  • Otten and Geppert, 2009 ↑
  • Berry, 1997 ↑
  • phonetic ↑
  • phonemic ↑
  • ibid, p59 ↑
  • Brandt, “On Interculturality: …” ۲۰۰۸ ↑
  • سايت مقالات فارسی – الگوی ارتباطات میان ‌فرهنگی در اسلام- قسمت ۱۹

  • رهنمایی، طرح جامع گردشگری استان اردبیل، ج۱، ص۵ ↑
  • همایون، جهانگردی: ارتباطی میان‌فرهنگی، ۱۳۸۴، ص ۳۲٫ ↑
  • مخلصی، عباس؛ «آمد و شد با جهانگردان غیرمسلمان»، فقه، زمستان ۱۳۷۶، ش ۱۴. ↑
  • سعیدی، ۱۳۹۰، ۱۰۳٫ ↑
  • همان، ص ۱۰۶٫ ↑
  • همان، ص۱۰۸، به نقل از: آشه، ۱۳۷۹، ص ۹٫ ↑
  • قَدْ خَلَت مِن قَبْلِکُمْ سنَنٌ فَسِیرُوا فى الأَرْضِ فَانظرُوا کَیْف کانَ عَقِبَهُ الْمُکَذِّبِینَ‏(آل‌عمران/ ۱۳۷)؛ قُلْ سِیرُوا فى الأَرْضِ فَانظرُوا کیْف بَدَأَ الْخَلْقَ‏.. (عنکبوت/۲۰). ↑
  • قُلْ سِیرُوا فى الأَرْضِ فَانظرُوا کیْف بَدَأَ الْخَلْقَ‏(محمد/۱۰)، أَ فَلَمْ یَسِیرُوا فى الأَرْضِ فَتَکُونَ لهمْ قُلُوبٌ یَعْقِلُونَ بهَا أَوْ ءَاذَانٌ یَسمَعُونَ بهَا فَإِنهَا لا تَعْمَى الأَبْصرُ وَ لَکِن تَعْمَى الْقُلُوب الَّتى فى الصدُورِ(حج/۴۶)و آیات دیگری که به طور مستقیم یا غیر مستقیم مسلمانان را به مطالعه و نظاره پدیده‌ها و اسرار و مسائل جغرافیایی ترغیب می‌کند: « فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ یَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ»(الرحمن:۲۱ و ۲۲)؛ «وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِفَتَاهُ لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَیْنِ أَوْ أَمْضِیَ حُقُبًا»(کهف: ۶۰)؛ «وَالْجِبَالَ أَوْتَادًا»(نباء: ۷)؛ «أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ کَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنَاهُمَا وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاء کُلَّ شَیْءٍ حَیٍّ أَفَلَا یُؤْمِنُونَ وَجَعَلْنَا فِی الْأَرْضِ رَوَاسِیَ أَن تَمِیدَ بِهِمْ وَجَعَلْنَا فِیهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَعَلَّهُمْ یَهْتَدُونَ؛ وَجَعَلْنَا السَّمَاء سَقْفًا مَّحْفُوظًا وَهُمْ عَنْ آیَاتِهَا مُعْرِضُونَ»(انبیاء: ۳۰-۳۲)؛ «وَتَرَى الشَّمْسَ إِذَا طَلَعَت تَّزَاوَرُ عَن کَهْفِهِمْ ذَاتَ الْیَمِینِ وَإِذَا غَرَبَت تَّقْرِضُهُمْ ذَاتَ الشِّمَالِ وَهُمْ فِی فَجْوَهٍ مِّنْهُ»(کهف: ۱۷). ↑
  • شالچیان، آثار میان فرهنگی و نقش گردشگری در ایجاد وفاق بین ادیان اسلام و مسیحیت، ۱۳۸۲٫ ↑
  • عمید زنجانی، فقه سیاسی: حقوق تعهدات بین‌المللی و دیپلماسی در اسلام، ۱۳۷۹، ص ۲۹۹٫ ↑
  • کلّکم راع و کلّکم مسؤول عن رعیّته (بحارالانوار، علامه مجلسی، ج۷۲، ص ۳۸). ↑
  • آل‌عمران: ۱۱۰ ↑
  • العصر: ۳ ↑
  • آل‌عمران: ۱۰۴ ↑
  • مطهری، یادداشت‌ها، ج۲، ص ۵۵ ↑
  • ر.ک: روح الامینی، ۱۳۹۱، ص ۴۵ -۴۶٫ ↑
  • ذاکری، ۱۳۷۶: ۳۰۵ ↑
  • ر.ک: لی شینگ هوا، دین پژوهی در مطالعات میان فرهنگی: بررسی اسلام در چوان جو، ۱۳۹۰ ↑
  • امام خمینی، ۱۳۶۵، ج۱۵، ص ۲۵ ↑
  • همان، ص۱۹۰ ↑
  • سجودی، ترجمه را سازکار اصلی ارتباطات بین‌فرهنگی قلمداد می‌کند(سجودی، ارتباطات بین‌فرهنگی: ترجمه و تاثیر آن در فرآیندهای جذب و طرد، ۱۳۸۸). ↑
  • داوری اردکانی، ۱۳۷۹، ص ۸۴: به‌نقل از امامی، ۱۳۸۸٫ ↑
  • امامی، ۱۳۸۸ ↑
  • ولایتی، ۱۳۸۲: به‌نقل ازامامی، ۱۳۸۸ ↑
  • Grozdanka, 2011 ↑
  • شریعتی سبزواری، مناظره وتبلیغ، ص ۲۵ ↑
  • همان، ص ۷۴ ↑
  • کُونُوا دُعَاهً لِلنَّاسِ بِغَیْرِ أَلْسِنَتِکُمْ لِیَرَوْا مِنْکُمُ الْوَرَعَ وَ الِاجْتِهَادَ وَ الصَّلَاهَ وَ الْخَیْرَ فَإِنَّ ذَلِکَ دَاعِیَهٌ(وسائل‌الشیعه، ج۱، ص ۷۶)؛« ↑
  • لَیْسَ مِنْ شِیعَتِنَا مَنْ یَکُونُ فِی مِصْرٍ یَکُونُ فِیهِ مِائَهُ أَلْفٍ وَ یَکُونُ فِی الْمِصْرِ أَوْرَعُ مِنْهُ(وسائل، ج۱۵، ص ۲۴۷)؛ ↑
  • قَالَ الصَّادِقُ (ع) قُولُوا لِلنَّاسِ کُلِّهِمْ حُسْناً مُؤْمِنِهِمْ وَ مُخَالِفِهِمْ أَمَّا الْمُؤْمِنُونَ فَیَبْسُطُ لَهُمْ وَجْهَهُ وَ أَمَّا الْمُخَالِفُونَ فَیُکَلِّمُهُمْ بِالْمُدَارَاهِ لِاجْتِذَابِهِمْ إِلَى الْإِیمَانِ (مستدرک، ج۹، ص ۳۶). ↑
  • فَإِنْ قَالَ فَلِمَ أُمِرَ بِالْحَجِّ … مَعَ مَا فِیهِ مِنَ التَّفَقُّهِ وَ نَقْلِ أَخْبَارِ الْأَئِمَّهِ ع إِلَى کُلِّ صُقْعٍ وَ نَاحِیهٍ(وسائل‌الشیعه، ح۱۱، ص ۱۲). . قال علی (ع)خذ الحکمه و لو من‌المشرکین(مشکاه الانوار، ص ۱۳۴)؛ و قال علی(ع) خُذِ الْحِکْمَهَ أَنَّى کَانَتْ(بحار، ج۲، ص ۹۹). ↑
  • Intercultural studies ↑
  • Intercultural communication ↑
  • گادیکانست، و دیگران، نظریه پردازی درباره ارتباطات میان فرهنگی، ۱۳۸۵، ص ۸۹ ↑
  • این کتاب تاکنون در شش ویراست ارائه شده است که نگارنده این سطور ویراست پنجم این کتاب از انتشارات مک گروهیل را در اختیار دارد. ↑
  • Judith N. Martin ↑
  • Thomas K. Nakayama ↑
  • عبدالهیان، ۱۳۸۷ ↑
  • فیاض، ۱۳۸۷ ↑
  • فیاض، عقل میان‌فرهنگی یا عقل آینده، ۱۳۸۴ ↑
  • الگوی ارتباطات میان ‌فرهنگی در اسلام- قسمت ۹

  • مگارد، پین، ایر؛ «رهایی از مطلق انگاری فلسفه های مدرن: فلسفه‌ میان‌فرهنگی و فهم متقابل فرهنگ‌ها»، ترجمه احمد رجبی؛ سوره اندیشه، بهار ۱۳۹۰، ش ۵۰، ص ۱۶۲-۱۶۷٫
  • مندارس، هانری. مبانی جامعه‌شناسی. با ترجمه باقر پرهام. تهران: امیرکبیر، ۱۳۴۹٫
  • منصورنژاد، محمد؛ رویکردی دینی به مسأله وحدت و همگرایی؛ تهران: مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی، ۱۳۸۷٫
  • منصوری، خلیل؛ «گفتمان جدلی در قرآن»، دانشنامه موضوعی قرآن، مرکز فرهنگ و معارف قرآن، [بی‌تا]
  • موسوی، روح‌الله (امام خمینی ره)؛ صحیفه امام: مجموعه آثار امام خمینی (بیانات، پیام‌ها، مصاحبه‌ها، احکام، اجازات شرعی و نامه‌ها)؛ ج ۱۸، تهران: موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی ره، ۱۳۸۵٫
  • موسی کاظمی، سیدجواد؛ «عدالت، موضع اسلام نسبت به تعامل با دیگر ملل»؛ بیست و ششمین کنفرانس وحدت اسلامی، تهران، ۲۰۱۳٫
  • مولانا، حمید، «مفهوم‌شناسی ارتباطات دینی» سخنرانی در پژوهشکده باقرالعلوم، تاریخ ۱۶ دی ۱۳۸۷؛ سایت – باشگاه اندیشه، نشر ۰۳/۰۲/۱۳۸۸
  • مولانا، حمید؛ «مکاتب فرهنگ و ارتباطات»؛ رسانه، ۱۳۸۷، شماره ۷۳، ص ۲۳-۳۰٫
  • مولانا، حمید؛ اطلاعات جهانی و جهان ارتباطات: مرزهای نو در روابط بین‌الملل، ترجمه ا، آزاد، م، حسن‌زاده و م اخوتی، تهران: انتشارات کتابدار. ۱۳۸۴
  • مهریزی، مهدی؛ روابط اقتصادی مسلمانان با کافران؛ فقه، ش ۷ و ۸، بهار ۱۳۷۵، ص ۲۹۵-۳۲۴٫
  • میرزایی، حسین؛ روش‌شناسی مطالعات فرهنگی؛ تهران: پژوهشکده مطالعات فرهنگی اجتماعی، ۱۳۹۳٫
  • میرمعزی، سیدحسین؛ مبانی پیشرفت الگوی اسلامی ایرانی اقتصاد، قابل‌دسترس در مرکز الگوی پیشرفت
  • میلر، جرالد. ر؛ ارتباط کلامی؛ ترجمه علی ذکاوتی قراگزلو؛ تهران: سروش، ۱۳۸۹، چ۴٫
  • میلنر، آندرو و جف براویت؛ درآمدی بر نظریه‌ی فرهنگی معاصر؛ ترجمه جمال محمدی، تهران: ققنوس، ۱۳۹۲چ چهارم.
  • میناگر، غلامرضا؛ روش‌شناسی صدرالمتالهین؛ تهران: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۹۲
  • نادری فارسانی، سیاوش؛ «نقد روش‌شناختی الگوهای توسعه»؛ مندرج در: مجموعه مقالات نخستین همایش ملی الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت، تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۹۲، ص ۱۸۱-۲۲۲٫
  • نجفی، محمدحسن؛ فقه همزیستی با کافران؛ نشریه فقه، بهار و تابستان ۱۳۷۵، ش ۷ و ۸، صص۳-۱۰
  • نصر، سیدحسین؛ دین و نظم طبیعت؛ ترجمه انشاء‌الله رحمتی، تهران: نشر نی، ۱۳۸۹، چ۳٫
  • نصر، سیدحسین؛ «مبادی مابعد الطبیعی و تلقی اسلامی در مقوله مدارا و عدم مدارا»، ترجمه هومن پناهنده، کیان، ویژه‌نامه دین مدارا و خشونت، ۱۳۷۷، ش ۴۵
  • نقی‌پورفر، ولی‌ا… و محمود جعفرپور، «مولفه‌های موثر در تدوین الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت در حوزه مطالعه»، مطالعات راهبردی بسیج، سال ۱۴ شماره ۵۳، زمستان ۱۳۹۰، ص ۲۳-۵۰٫
  • نوایی، علی‌اکبر؛ «سماحت و سهولت یا تسامح و تساهل اسلامی»، اندیشه حوزه، شماره ۲۴، ۱۳۷۹، ص۱۷۲ـ۱۷۴٫
  • نوربخش، یونس(به کوشش)؛ دین و همزیستی مسالمت‌آمیز، تهران: دانشگاه امام صادق ع و مرکز مطالعات بین‌الملل دینی دانشگاه تهران، ۱۳۹۱٫
  • نوری، مستدرک‌الوسائل،
  • واسطی عبدالحمید، نگرش سیستمی به دین، مشهد: موسسه مطالعات راهبردی علوم و معارف اسلام، ۱۳۸۸٫
  • واسطی، شیخ عبدالحمید، راهنمای تحقیق براساس نگرش اسلام، بی‌تا، بی‌نا.
  • واقدی، محمدبن عمر(م۲۰۷)؛ مغازی: تاریخ جنگ‌های پیامبر (ص)؛ ترجمه محمود مهدوی دامغانی؛ تهران: مرکز نشر دانشگاهی، چ۲، ۱۳۶۹
  • ویلیامز، ریموند؛ «به‌سوی جامعه‌شناسی فرهنگ»، مندرج در: لش، کریستوفر و دیگران؛ مسائل نظری فرهنگ (ارغنون ۱۸)؛ ترجمه حسین پاینده و دیگران، تهران: سازمان چاپ و انتشارات، ۱۳۹۰؛ صص۲۴۱-۲۷۶٫
  • هادوی، محمدمهدی،«کارآمدی و عدالت در نظام اسلامی»، خردنامه عدالت در الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت، تهران، همشهری، ۱۳۹۰٫
  • هادوی، محمدمهدی؛ «نظریه اندیشه مدون»؛ قبسات، بهار ۱۳۷۷، ش ۷، ص ۹۸-۱۰۸
  • هارت، هانو، مطالعات انتقادی ارتباطات، ترجمه غلامرضا آذری و سیدمحمد دادگران، تهران: انتشارات خجسته، ۱۳۹۱٫
  • هارجی، اون و کریستین ساندرز و دیوید دیکسون، مهارت‌های اجتماعی در ارتباطات میان‌فردی، ترجمه خشایار بیگی و مهرداد فیروزبخت، تهران: رشد، ۱۳۷۷.
  • هافستد؛ گیرت؛ فرهنگ‌ها و سازمان‌ها: همکاری‌های میان‌فرهنگی و اهمیت آن برای بقا؛ ترجمه سیدمحمد اعرابی و دیگران؛ تهران: علم، ۱۳۸۸.
  • برای دانلود متن کامل این فایل به سایت torsa.ir مراجعه نمایید.

  • هال، استوارت؛ معنا، فرهنگ و زندگی روزمره؛ ترجمه احمد گل‌محمدی، تهران: نشر نی، ۱۳۹۱
  • هکمن، سوزان؛ وبر، گونه‌‌ی ایده‌آن و نظریه اجتماعی معاصر، ترجمه علی پیمان و مهدی رحمانی، تهران: رخداد نو، ۱۳۹۱٫
  • همایون، محمدهادی؛ جهانگردی: ارتباطی میان‌فرهنگی؛ تهران: دانشگاه امام صادق(ع)، ۱۳۸۴.
  • هولاب، رابرت؛ هابرماس: نقد در حوزه عمومی؛ ترجمه حسین بشیریه، چ هشتم، تهران: نشر نی، ۱۳۹۱،
  • یاسوشی، واتانابه؛ مک‌کانل، دیوید؛ دیپلماسی عمومی جامعه مدنی و قدرت نرم؛ ترجمه محسن روحانی؛ تهران: دانشگاه امام صادق ع، ۱۳۸۹٫
  • یزدانی مقدم، احمد رضا، عتباریات و مفاهیم بنیادین اعتباری در اندیشه سیاسی علامه / ادراکات اعتباری؛ پگاه حوزه-۲۰ آبان ۱۳۸۵، شماره ۱۹۵ ، ص ۱۶
  • یعقوبی، ابوالقاسم، «گردشگری در قرآن»، نشریه فقه، زمستان ۱۳۷۶، ش ۱۴، صص ۵-۸۰
  • یعقوبی، حسین؛ زبان، ترجمه و ارتباط بین فرهنگ‌ها؛ تهران، نشر مرکز، ۱۳۸۴٫
  • الگوی ارتباطات میان ‌فرهنگی در اسلام- قسمت ۳

  • جلیلی، هادی؛ صورت‌بندی گفتمان اسلامی در روابط بین‌الملل؛ تهران: دانشگاه امام صادق ع، ۱۳۸۹
  • جمشیدی، مهدی؛ نظریه فرهنگی استاد مطهری؛ تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۹۳٫
  • جوادی آملی، عبدالله، منزلت عقل در هندسه معرفت دینی، قم: اسراء، ۱۳۸۹٫
  • جوادی آملی؛ عبدالله؛ تفسیر انسان به انسان، قم: اسراء، ۱۳۹۲چ هفتم.
  • جوادی آملی، عبدالله، حکمت نظری و عملی در نهج البلاغه، قم، اسراء، ۱۳۷۸
  • جوادی آملی، عبدالله، سرچشمه اندیشه، چ دوم، قم، اسراء. ۱۳۸۶
  • جوادی آملی، تسنیم، قم، اسراء. ۱۳۸۵-۱۳۹۰
  • جوادی آملی، جامعه در قرآن، چ دوم، قم، اسراء. ۱۳۸۸
  • جوادی آملی، روابط بین‌الملل در اسلام، قم، اسراء. ۱۳۸۸
  • جمشیدی، مهدی؛ نظریه فرهنگی استاد مطهری؛ تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۹۲
  • جمعی از نویسندگان، جهانگردی در فقه و تمدن اسلامی، قم: بوستان کتاب، ۱۳۸۵
  • چاک وای. گی؛ جهانگردی در چشم اندازی جامع، ترجمه علی پارسائیان و سیدمحمد اعرابی؛ تهران: دفتر پژوهش های فرهنگی، ۱۳۸۸چ ششم.
  • حاجی اسماعیلی، محمدرضا؛ «نگرش قرآن بر همگرایی ادیان ر جامعه جهانی»؛ الاهیات اجتماعی، سال اول، ش۲، پاییز و زمستان ۱۳۸۸.
  • حاجیانی، ابراهیم؛ گفتگوی بین‌فرهنگی و انسجام ملی(با تکیه بر نظریه کنش ارتباطی هابرماس)؛ فصلنامه مطالعات ملی، سال سوم، شماره ۱۲، تابستان ۱۳۸۱، ص ۷۵-۹۰
  • حاجیانی، ابراهیم؛ حج: تجلی معنویت و کانون دیپلماسی فرهنگی چهان اسلام؛ مجمع تشخیص مصلحت نظام، ۱۳۹۱
  • حاجی‌صادقی، عبدالله، «مبانی فلسفه سیاسی اسلام از دیدگاه مقام معظم رهبری»، حصون، ش۷، بهار ۱۳۸۵، ص ۳۳-۶۶٫
  • حبیبی بدرآبادی، محبوبه؛ «ارائه شاخص‌هایی برای ارزیابی توسعه اجتماعی در چارچوب الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت»؛ مطالعات راهبردی بسیج، زمستان ۱۳۹۰، سال چهاردهم، ش ۵۳، ص ۶۷-۸۴٫
  • برای دانلود فایل متن کامل پایان نامه به سایت 40y.ir مراجعه نمایید.

  • حجتی، سیدمحمدباقر؛ سلمان، بلال؛ همزیستی ادیات توحیدی از دیدگاه قرآن وروایات؛ نشریه پژوهش دینی، تابستان ۱۳۸۵، ش ۱۳، صص ۲۹-۵۰
  • حرعاملی؛ وسائل الشیعه؛ قم: موسسه آل‌البیت، ۱۴۰۹
  • حسنی، سیدحمیدرضا؛ مهدی علی‌پور و سیدمحمدتقی موحد ابطحی؛ علم دینی، قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، ۱۳۹۲ چ۶٫
  • حسین‌زاده، علی؛ سبک‌های معیار: شیوه‌های دعوت انبیای الهی در قرآن، قم: نشر ادیان، ۱۳۹۰
  • حق‌پناه، رضا، «تعاون و تبادل فرهنگی»؛ در: فرهنگ روابط اجتماعی در آموزه‌های اسلامی؛ جواد ایروانی و دیگران؛ مشهد: انتشارات دانشگاه علوم رضوی، چ۲، ۱۳۸۷
  • حکیم‌آرا، محمدعلی، ارتباطات متقاعدگرانه و تبلیغ، تهران: سمت، ۱۳۸۸٫
  • حیاتی، داریوش و هاشمی سیداحمد، «بررسی ارتباط بین‌فرهنگی در آموزش زبان، چالش‌ها و راهکارها»، (http://www.dr-hashemi.com/index.php?newsid=183). تاریخ بازبینی، ۱۴ فروردین ۱۳۹۳
  • حیدرپور، محمد و آتوسا محمدی مزینانی، جامعه‌شناسی فرهنگ، تهران: جامعه‌شناسان، ۱۳۹۲
  • خاتمی، سیداحمد، «اهل بیت و بهترین شیوه تبلیغ»، پاسدار اسلام، ش ۲۷۸، بهمن ۱۳۸۳
  • خانمحمدی، اندیشه ارتباطی ابن خلدون و هابرماس، ۱۳۹۰
  • خانمحمدی، کریم؛ «الگوی ارتباطی قرآن کریم»؛ دانشگاه اسلامی، سال یازدهم، شماره۱، بهار ۱۳۸۶٫
  • خان‌محمدی، کریم؛ «مقایسه عقلانیت ارتباطی با عقلانیت وحیانی(براساس دیدگاه‌های هابرماس و علامه طباطبائی)»، علوم سیاسی، بهار۱۳۹۱، سال پانزدهم، شماره ۵۷، صص ۳۱-۶۰٫
  • خانمحمدی، کریم؛ تحلیلی بر سیره ارتباطات میان‌فردی پیامبر اسلامی، تاریخ اسلام، ش۳۷، بهار ۱۳۸۸، ص۳۷-۶۶٫
  • خرازی، سیدمحسن؛ «تشبه به کفار و پیروی از آن»؛ فقه اهل‌بیت، ۱۳۷۷، سال چهارم، ش۱۵، ص ۲۵-۴۰
  • خسروپناه، عبدالحسین و عباداله بانشی، «تاملی بر مبانی نظریه‌پردازی غرب و الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت و ضرورت آن در حوزه رهبری سازمانی»، مندرج در مجموعه مقالات دومین کنفرانس الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت، تهران: مرکز الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت، ۱۳۹۲، ص ۳۰۷-۳۲۵٫
  • خطیب، عبدالکریم، التفسیرالقرآنی للقرآن، قاهره، دارالفکر، ۱۳۹۰ق،
  • خمینی، روح الله؛تحریرالوسیله(ج۱)؛ قم: انتشارات اسماعیلیان نجفی،۱۳۹۰ق.
  • خمینی، سید روح‌الله. (۱۳۸۲) شرح حدیث جنود عقل و جهل، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (چاپ و نشر عروج)، چاپ هشتم.
  • خوش منش، ابولفضل؛ «نگان بین دینی و بین فرهنگی در تفسیر پرتوی از قرآن»، کتاب قیم، زمستان ۱۳۹۰، س اول، ش۴، صص ۱۴۱-۱۶۶
  • دادگر، یداله؛ «حلقه‌های مفقوده جهت کارآمدسازی نقشه راه»؛ مندرج در: مجموعه مقالات اولین کنفرانس الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت، ۱۳۹۱، ص ۲۳۲-۲۵۲٫
  • دری نجف‌آبادی، غفاری و یونسی، الزامات الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت در پرتو قواعد فقهی اقتصادی، ۱۳۹۲
  • دشتی، محمد؛ ترجمه نهج‌البلاغه،
  • دلاور، علی، روش‌های تحقیق در روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، ۱۳۸۶